mbo_atletiek.jpg

Fotografie Koos Lanting

"Door een klein beetje van jezelf te geven, krijg je allemachtig veel terug"

 

Jongerenwebsite WhatTheFean zet zich in voor de prijs Het Gouden Hart voor Heerenveen. De redactie helpt Hart voor Heerenveen bij het interviewen van de genomineerden. Vandaag het interview met Koos Lanting van Fotografie Koos Lanting uit Heerenveen.

 

Het Gouden Hart voor Heerenveen gaat naar een bedrijf dat op een bijzondere wijze haar maatschappelijke betrokkenheid vorm geeft en daarmee bijdraagt aan een mooiere Heerenveense samenleving. Hart voor Heerenveen en Heerenveen ‘n Gouden Plak willen met deze prijs graag hun waardering uiten voor deze bijzondere inzet. Om tot een goed oordeel te komen gebruikt de jury deze interviews.

 

 

Wie bent u en vanuit welk bedrijf werkt u?

Ik ben Koos Lanting en ik heb sinds oktober 2013 mijn eigen fotostudio in Heerenveen.

 

Wat zijn de belangrijkste activiteiten van uw bedrijf en hoeveel mensen zijn er werkzaam?

Fotografie Koos Lanting staat voor persoonlijke betrokkenheid en is op zoek naar spontane momenten. Mijn doel is om te zorgen dat op de foto komen juist leuk is. Dat is mijn taak. Men kan hier terecht voor portret-, kinder-, newborn-, zwangerschaps- en gezinsfotografie. Maar ook voor bruidsreportages, receptie's, feesten en foto’s van uw huisdieren. Ik doe dit alleen als ZZP-er.

 

Op welke manier doet uw bedrijf aan Maatschappelijk Betrokken Ondernemen?

Op Facebook zag ik 2,5 jaar geleden een oproep waarin Stichting Opkikker fotografen zocht voor hun Opkikkerdagen. Ik dacht: Zou ik dat kunnen? Ik probeerde 1 dag uit en was direct verkocht. Dit was veel te leuk om niet vaker toe doen. Al die blije gezichtjes van die kinderen, prachtig. Sindsdien fotografeer ik 4 à 5 maal per jaar tijdens de Opkikkerdag.

 

Stichting Opkikker uit Almere houdt elke maand op een zaterdag een Opkikkerdag. Zo'n 52 gezinnen met een langdurig ziek kind worden in Vakantiepark De Eemhof in Zeewolde flink in de watten gelegd. Zo kunnen ze  meevliegen in een helikopter, is er een workshop chocolade maken en de kinderen, broertjes en zusjes en de ouders gaan dus op de foto. Op zo’n dag werken we met drie fotografen op verschillende locaties. Ik ben er om 9 uur om de studio goed op te bouwen qua belichting, het doek enz. Vanaf 10 uur fotografeer ik tussen de 10 en 15 gezinnen. Sommige zitten in een rolstoel, hebben slangetjes uit hun neus of zijn kaal. Dat doet je wel wat. Deze kinderen zijn ernstig ziek, hebben soms veel pijn, zijn epileptisch of door alles gewoon snel afgeleid. Ik heb speciaal poppetjes op mijn lens laten maken zodat kinderen sneller richting de camera kijken.

 

Ik neem echt de tijd om eerst het kind goed op de foto te zetten, natuurlijk het hele gezin, maar ik pak de ouders dan ook mee: ”Nu jullie even!”. Naast fotograaf ben je die dag ook een beetje psycholoog. Je hoort zoveel verhalen. Het zijn wel zware dagen hoor, maar het geeft een heel voldaan gevoel.

 

Als iedereen aan het eind van de dag na het diner de gezinnen uitzwaait is altijd een groot kippenvelmoment. Alle vrijwilligers en begeleiders vormen een erehaag bij de parkeerplaats. Er is muziek en de ouders en hun kinderen rijden door de erehaag naar huis. Ik heb menig stoere vent een traantje zien wegpinken.

 

Per gezin heb ik ongeveer 20 minuten. Ik kan zo’n 30/40 mooie foto’s maken. Maar dit loopt natuurlijk niet altijd zo, ik volg mijn gevoel. Zo brak een vader eens in tranen uit nadat hij de foto’s had gezien op mijn camera. Het volgende gezin heb ik toen gevraagd even te wachten en toen heb ik lang met hem gesproken. Die avond liep hij langs me, gaf me een schouderklopje, en zei ”nog bedankt he!”. Daar doe je het voor. Ik ben blij dat ik het mag en kan doen. Iedereen klaagt wel eens ergens over. Als je dit ziet vergeet je de meeste zorgen weer. Ik probeer altijd de zondag erna alle foto’s te bewerken en mail alles naar de stichting die zorgdraagt dat de foto’s op de juiste plek komen. Als ik gelukkige ouders, gelukkige kinderen en mooie portretten zie, ben ik tevreden.

 

Is dit structureel of eenmalig?

Structureel. Zo’n 4  à 5 Opkikkerdagen per jaar.

 

Waarom vindt u dit belangrijk?

Deze mensen komen gewoonweg niet zo snel bij een goede fotograaf voor mooie foto’s. Het is al een heel gedoe met zieke kinderen, ze zijn zichtbaar ziek met slangetjes uit hun neus of een mutsje op. Veel kinderen hebben als bijwerking van hun ziekte bijvoorbeeld epilepsie. Daar houd je met flitsen nu rekening mee. En omdat de gezinnen onder lotgenoten zijn, gaan ze makkelijker hierin mee. Juist deze mensen gun ik een mooi portret. Van de kinderen en van het gezin. Daarom vind ik het belangrijk om dit te doen.

 

Hoe verloopt het contact met de maatschappelijke organisatie?

Het contact met Stichting Opkikker gaat prima, per mail en telefoon. Ik word gevraagd welke data ik zou willen helpen. Twee weken vooraf ontvang ik het draaiboek van de Opkikkerdag. Die dag zelf heb ik een eigen, heel betrokken begeleider. Direct na het weekend ontvang ik al een leuke mail met een eerste indruk van de mensen. En na 14 dagen ontvangen alle vrijwilligers een leuk boekje met hierin uitspraken en achtergrondverhalen van ouders en kinderen. En natuurlijk ook mooie foto’s!

 

Hoeveel uur per week/maand ben jij hiermee bezig?

4 à 5 keer een zaterdag met aanwezig zijn en portretten schieten en hierna de zondag om de foto’s te bewerken.

 

Wat was de mooiste ervaring bij het MBO-project?

Ik noem haar mijn kleine vriendin. Een ziek meisje met het syndroom van Down. Die wilde niet! Wat we ook probeerden, ze wilde niet op de foto. Uiteindelijk nam de begeleider haar ouders mee naar de gang waar ze door een raam mee konden kijken. Ik ben rustig bij haar op de grond gaan zitten. Voorzichtig wat gekletst, wat gaan zwaaien en het meisje kroop steeds dichter naar het fotodoek. Uiteindelijk lukte het en vond ze het leuk. Ik heb wel 150 foto’s geschoten. De ouders waren superblij met de foto. “Dit is ze”. Dan heb ik het goed gedaan.

 

Vertel in twee zinnen waarom andere bedrijven ook aan MBO zouden moeten doen?

Door dit soort ellende bij mensen zie je dat geld alleen niet gelukkig maakt. Door een klein beetje van jezelf te geven, krijg je allemachtig veel terug. Als je als bedrijf zoiets kan doen, doe het dan.

 

Heeft u een tip aan andere bedrijven die ook aan MBO willen doen?

Als een bedrijf overweegt zich voor een maatschappelijke organisatie in te zetten, nodig dan eens een vrijwilliger van deze organisatie uit om te vertellen over hun goede doel. En dus niet een bestuurslid. Natuurlijk kan het bestuur goed vertellen wat de stichting wil bereiken en wat ze doet. Maar een vrijwilliger kan veel beter vertellen waar dit goede doel het verschil maakt in de samenleving. En hoe de vrijwilliger zich voelt binnen die organisatie, hoe gaat iedereen met elkaar om. Hoe betrokken is die organisatie zelf? Dan weet je als bedrijf ook hoe je bij die maatschappelijke organisatie ontvangen wordt en wat ze met jouw goede ideeën of inbreng doen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Caleidoscoop-logo

Heerenveen-logo
Rabobank-logo

OKH-logo

Randstad-logo


Posthuis-Theater-logo